Archeologische site

De archeologische site van Ename (ca. 8 ha groot) wordt uitgebouwd tot een openluchtmuseum. Een essentiële vraag is: 'Hoe kunnen we complexe en slechts gedeeltelijk bewaarde archeologische resten begrijpbaar maken voor een ruim publiek?'

Hoewel archeologische resten indrukwekkend en pittoresk zijn, worden ze zelden herkend als specifieke structuren zoals huizen, kerken, werkplaatsen etc. Op die manier ontgaat veel aan de fascinatie van het publiek. In het geval van Ename zien de bezoekers een labyrint van deels bewaarde architecturale restanten. Het gaat om de funderingen van de benedictijnenabdij die het leven in Ename domineerde van 1063 tot 1795. De overblijfselen van de vroegmiddeleeuwse handelsnederzetting (975-1050) zijn niet meer zichtbaar; ze bestaan immers voornamelijk uit grondsporen die tijdens de opgravingswerken weggegraven worden.


 
 
 

Om de bezoeker een levendig beeld te geven van het vroegere leven op de site, werd een presentatietechniek ontwikkeld, tijdsvenster genaamd. Het systeem laat bezoekers toe om de gebouwen te bekijken waarvan enkel de funderingen bewaard zijn. Op die manier leren ze meer over de site en de mensen die er leefden. Het systeem heeft het voordeel dat fysische reconstructies in situ niet nodig zijn. Het werd met verschillende prijzen bekroond, waaronder de Vlaamse Monumentenprijs in 1998.

 
 
Op vrijdag 19 april 2013 stelde gedeputeerde Jozef Dauwe het vernieuwde tijdsvenster op de site aan de pers voor. De reconstructiebeelden kregen een nieuwe, realistische look. Er werd gekozen voor een nieuwe verhalenaanpak die (educatief) aantrekkelijker is voor de bezoeker. De laagdrempelige aanpak die vooral op verhalen en herkenbare thema’s gefocust is, richt zich zowel naar kinderen als volwassenen.
Daniël Pletinckx en Dries Nollet van Visual Dimension bvba ontwikkelden de nieuwe technologie.